ภาพที่เห็น...เย็นวาบไปถึงหัวใจ

โพสต์โดย : ป้าปากเกร็ด

ID # 739723 - โพสต์เมื่อ : 2008-11-02 18:19:10 _ ปิดข้อความ แก้ไข บรรยากาศที่สนาม เมื่อวานนะคะ ป้าไปถึงตั้งแต่ประมาณ บ่ายโมงกว่าๆ เอารถไปจอดที่วสท. ซอยวัดเทพลีลานะคะ เพราะคาดว่า ที่สนามคงมีที่จอดรถ แต่กลัวว่าหากรถแน่น มากๆ เกิดมีใครมาจอดขวาง แล้วล้อกไว้ เผื่ออยากกลับ ก่อน จะออกไม่ได้ จอดรถเสร็จนั่งแท็กซี่มาถึงประมาณหน้าราม รีบลงหาอะไรรองท้อง ได้อาศัย ข้าวมันไก่ ไม่ค่อยอร่อย ส่วนคุณลุงรับข้าวขาหมู เห็นว่าพอได้ ร้านติดแอร์ แต่ก็เปิด พัดลมด้วยนะคะ ภายในร้านแปลกมากๆ มีกระจกเต็มร้านเลย คาดว่า เมื่อก่อนคงทำเป็นร้านทำผม แต่คงไม่ดี เลยเปลี่ยนมาขายอาหาร อิ่มท้องก็เดินไปตุนน้ำแล้วขนมเล็กน้อย พร้อมซื้อส้มไปด้วย ถูกมากๆ แค่โลละ 15บาทเอง คาดว่าน่าจะแก้ กระหายดีกว่าน้ำดื่ม เพราะมีปริมาณน้ำไม่มาก ไม่เดือดร้อนต้อง เดินหาห้องน้ำ ดีเกินคาดค่ะ ส้มลูกเล็กๆ แต่รสชาดดีไม่น่าเชื่อ พอตุนเสบียงเสร็จก็เดินข้ามสะพานลอยไปยังสนาม เจอคนเสื้อแดง เดินกันเต็มไปหมด กว่าจะเดินเข้าไปในสนามด้านนอกได้ เกือบต้องเดิน เรียงหนึ่ง มีเจ้าหน้าที่ตรวจตราวัตถุระเบิด หน้าประตู สุภาพเรียบร้อย ไม่เห็นหน้าตาขมึงทึงเหมือนที่เคยเห็นจากทีวี ที่ไอ้พวกการ์ดที่ทำเนียบมันทำเลย เข้ามาถึงแล้วก็เดินไปตามเต๊นท์รอบๆบริเวณนะคะ พบคุณนพดลมาแจกลายเซ็นบนหนังสือ "ผมไม่ได้ขายชาติ" อุดหนุนมาหนึ่งเล่ม เดินต่อมาพบคุณจาตุรนต์ มาแจกลายเซ็น บนปกซีดีเพลงด้วยนะคะ เลยอุดหนุนมาอีกทั้งสองชุด คือเพลงลูกทุ่งกับเพลงจีน เดินดูต่ออีกเล็กน้อย ก็รีบเข้าสนามไป โอ้โห แค่บ่ายโมงครึ่ง ที่นั่งฝั่งที่มีหลังคาก็เต็มไปเกือบหมดแล้ว เหลืออยู่เป็นหย่อมๆ ป้ารีบนั่งไว้ก่อนกับคุณลุง (จริงๆนั่งพักเหนื่อยน่ะค่ะ) ไต่ขึ้นมาก็สูงแล้วนั่งเสร็จมองไปมองมา ก็นึกได้ว่า ถ้าเพื่อนมา เดี๋ยวจะไม่มีที่นั่ง แล้วจะไม่ได้เมาท์กัน เลยปล่อยคุณลุงให้เดินขึ้น ไปต่อเพื่อสำรวจ ส่วนป้านั่งจองที่ไว้ก่อน (แอบเอาเปรียบ นั่งพักนานกว่าหน่อย) พอคุณลุงพบว่าด้านบนๆขึ้นมาอีก มีว่างทั้งแถว เลยตะกายขึ้นไป เฮ้อ เหนื่อยจริงๆ แต่ก็ดีค่ะ เพราะในที่สุด พอเพื่อนฝูงมา ก็มีที่นั่ง ด้วยกันเกือบทั้งแถว แต่เพื่อนบ่นกันเสียยกใหญ่ว่าสูงเหลือเกิน ฮี่โธ่ แทนที่จะขอบคุณเราที่อุตส่าห์ตะกายขึ้นมาจองไว้ให้ ฮึ! อากาศร้อนมากๆนะคะ แต่ก็มีลมพัดมาบ้างเป็นพักๆ มองลงไปในสนาม ที่เขาปูพื้น เอาเก้าอี้ไปวางไว้ให้นั่ง ขนาดแดดเปรี้ยงๆ ที่นั่งติดเวทีก็เต็มไปแล้ว พอแดดเริ่มหาย คนเริ่มทะยอยเข้ามาทางด้านซ้ายของเวที โอ้โห ทีนี้แหละค่ะ เกิดภาพที่น่าแขยงมากๆ เพราะมันเหมือนภาพของมดแดงที่ยุ่บๆยั่บๆ ขยับเข้ามาเรื่อยๆ คนที่เห็นคงหนาวเข้าไปถึงขั้วหัวใจ เสียดายที่เขาไม่เห็นภาพสดๆ ดูจากข่าวของสื่อไทยคงคิดว่าสบายๆ แต่ถ้าเห็นของจริงมันไม่สบายแน่ๆค่ะ พอแดดเริ่มหมด คนยิ่งแน่นจนเกือบเต็มพื้นที่ ตามเก้าอี้บนอัฒจันทร์ ก็เกือบเต็ม เว้นแต่ด้านที่เก้าอี้สีเหลือง คนน้อยมากๆ ทั้งๆที่โฆษก แซวไว้แล้วว่านั่งได้แม้เป็นสีเหลือง ก็ยังมีคนไปนั่งน้อยมากค่ะ ช่วงที่คุณจาตุรนต์กำลังพูดก็มีนกพิราบบินเข้ามา ใจป้ายังนึกว่าเขาปล่อยนก เพราะคุณจาตุรนต์กำลังพูดเรื่องการต้านรัฐประหาร นกแห่งสันติภาพก็บินเข้ามา เพิ่งทราบว่าห้องโน้นเขาตื่นเต้นกันมาก ว่าเป็นลางดี เพียงแต่ว่าป้าไปนึกว่า เป็นมุขของผู้จัดเลยเฉยๆ อิ๊อิ๊ พอคุณวีระขึ้นเวที ก็ตื่นเต้นกันมากๆเลยค่ะ เพราะทราบว่าใกล้เวลาที่จะได้ยิน เสียงของคนที่รักและห่วงไยแล้ว และก็ไม่ผิดหวังทันทีที่ได้ยินเสียง"สวัสดีครับ" คุณอินฯรีบถามว่าเอาผ้าเช็ดน้ำตาไหม แหมทำเป็นรู้ใจ ฟังเสร็จก็แยกย้ายกันกลับนะคะ เพราะกลัวรถติด แต่ต่างก็คงคิดตรงกัน เลยหารถก็ไม่ได้รถก็ติด เดินกันอ่วมเลยค่ะ แต่แปล๊กแปลก ไม่ยักเหนื่อย ไม่ยักเมื่อย ความอิ่มใจนี่ เป็นยาบำรุงจริงๆนะคะ นี่ล่ะมังที่โบราณเรียกว่า"ยาใจ" ได้ฟังแล้วมันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งทราบว่าไม่ใช่เราคนไทยฝ่ายเดียวที่คิดถึง คนอยู่ไกลเขาก็คิดถึงเราเหมือนกัน กลับมาถึงบ้านเชคข่าวนิดหน่อย แล้วสลบไปเลยค่ะ ไม่เหมือนสาวๆหนุ่มๆ แถวนี้ ยังมาแปะภาพโชว์กันอยู่จนดึกดื่น จบการบรรยายภาพที่เห็นแล้วนะคะ ยาวหน่อยนะคะ แต่มันอยากบรรยายน่ะค่ะ อยากแบ่งปันความรู้สึกดีๆที่ได้เจอ